JN44_2016_Webslider_01_v01
X
تبلیغات
نماشا
رایتل

راهی ...

به فرهنگ باشد روان تندرست

مرادی کرمانی وکتاب کودک...



هوشنگ مرادی کرمانی در اختتامیه همایش ادبیات کودک و مطالعات کودکی گفت: 

ما نویسندگان لذت خواندن را از بچه‌ها گرفته‌ایم و از بس که در داستان‌ها نصیحت ریخته‌ایم، جایی برای لذت بردن نگذاشته‌ایم.

مراسم اختتامیه دومین همایش دوسالانه «ادبیات کودک و مطالعات کودکی» با عنوان «کودک، ادبیات باحضور عده ای از مسئولان حوزه کتاب در موسسه خانه کتاب برگزار شد.مرادی کرمانی در آیین اختتامیه این همایش، به مقالات و موضوعات مطرح شده در این همایش اشاره کرد و گفت: در بیشتر همایش‌ها مطالب و اصطلاحاتی مطرح می شود که بسیار کتابی و درک آن‌ها برای عموم سخت است و حالت تخصصی دارد؛ اغلب این اصطلاحات و صحبت‌ها از مطالب و مباحث خارجی گرفته شده است. به‌نظر من بهتر است در این جلسات، از مطالب و اصطلاحات ایرانی استفاده کنیم و مطالب و مباحث را مستقیما از کلاس درس برای دانشجویان به این جلسات منتقل نکنیم بلکه بیشتر از تجارب شخصی خودمان بهره ببریم و از سایر فرهنگ‌ها و زبان‌ها الگوبرداری کرده و آن‌را به زبان خودمان برگردانیم. از اصطلاحات و واژه‌های ایرانی استفاده کنیم و آن‌ها را طوری بیان کنیم که مخاطب احساس کند در ایران است.وی در پاسخ به پرسشی مبنی بر این‌که شما چگونه لذت لازم را در آثارتان به بچه‌ها انتقال می‌دهید، بیان کرد: ما نویسندگان لذت خواندن را از بچه‌ها گرفته‌ایم و از بس که در داستان‌ها نصیحت ریخته‌ایم، جایی برای لذت بردن نگذاشته‌ایم.نویسنده «قصه های مجید» به گفت‌وگویی که با یکی از نشریات کرمان انجام داده، اشاره کرد و گفت: باید نوشته‌هایمان به سمت ادبیاتی برود که بچه‌ها از آن لذت ببرند. بچه‌ها دارند از ادبیات زده می شوند، از این‌همه چیزهایی که بارها و بارها از رادیو و تلویزیون و معلمان مدرسه شنیده‌اند و ما نویسندگان هم آن‌ها را در کتاب‌هایمان تکرار می کنیم. ما نویسندگان باید بدانیم اگر می‌خواهیم کتاب‌هایمان پر از پند باشد، نباید آن‌را به‌صورت مستقیم بیان کنیم؛ مانند ویتامین که در میوه نهفته است. اگر این ویتامین را به‌صورت قرص و کپسول به کودکان دهیم از آن زده می‌شوند.مرادی کرمانی ادامه داد: من مخالف آموزش بچه‌ها با شعر و داستان نیستم. ما باید تجربه‌هایمان را در اختیار کودکان قرار دهیم، اما نه در قالب قرص و کپسول؛ البته این‌ کار بسیار مشکلی است. اگر ما در مجموع مثلا پنج میلیون نویسنده داشته باشیم، تنها یک میلیون و ۳۰۴ نفر از آن‌ها می‌توانند طنز بنویسند. خیلی سخت است که نویسنده‌ای به موضوعی تلخ نگاه طنز داشته باشد. من کوشیده‌ام در آثارم مانند «ته خیار» یا «قصه‌های مجید» به این مساله توجه کنم و به موضوعات تلخ از زاویه طنز نگاه کنم.



تاریخ ارسال: شنبه 8 آبان‌ماه سال 1395 ساعت 19:53 | نویسنده: باهری | چاپ مطلب
نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد